Brzostowski Aleksander, h. Strzemię († 1820), ostatni kasztelan mazowiecki. Najstarszy z synów Adama, kasztelana połockiego, i Genowefy z ks. Ogińskich, wojewodzianki trockiej, wszedł w życie publiczne, posłując na sejm r. 1776 z powiatu wołkowyskiego. Następnie ojciec odstąpił mu starostwo grodowe wołkowyskie (1779) i lenne dobra Mołodków w pow. krzemienieckim. W tychże stronach otrzymał klucz białozorecki po matce. Było to w związku z małżeństwem z Marią Anną Jastrzębiec Wodzińską, córką Mikołaja, podstolego liwskiego, i Godlewskiej, h. Gozdawa, starościanki nurskiej. Zapis ich dożywocia jest z r. 1780. W r. 1782 został kawalerem ord. św. Stanisława. W rok po tym zrezygnował ze starostwa wołkowyskiego, ale dostał sokołowskie. W spadku po ojcu wziął Czarnożyły pod Wieluniem, i zaraz stamtąd dano mu w r. 1790 mandat poselski na drugą kadencję sejmu konstytucyjnego. Jako zwolennik reform, dostał kasztelanię (20 IV) i orła białego (15 VI) w roku uchwalenia ustawy majowej, do której Towarzystwa Przyjaciół zgłosił się i był przyjęty (29 V). Nie naraził się za insurekcji, skoro za kasztelanię dostał tytuł hrabiowski pruski w r. 1798. Przez syna Michała, oficera wojsk Księstwa Warszawskiego, zbliżył się do Napoleona i Francji, gdzie nawet zmarł w r. 1820 w Châlons sur Marne i tamże wznosi się jego grobowiec.
Borkowski J. S., Genealogie, Lw. 1914; Łoza, Kaw. ś. Stanisława i Hist. ord. orła białego; Boniecki; Złota Księga, III 18; Diariusz sejmu 1776; Smoleński, Ostatni rok; Skałkowski, Tow. Przyjaciół konst. 3 maja, Kórnik 1930; Arch. rydzyńskie w pos. Tow. P. N. (listy ojca w sprawach majątkowych i matrymonialnych).
Adam Skałkowski